Аңшыбай үш жасында шешесінен, төрт жасында әкесінен жетім қалды. Бала біткен ауылға келтірмей қуа берді. Аңшыбай жыңғылдан жақ алып, шиден оқ алып, далада қаңғырып жүре береді. Өзі жалаң аяқ, жалаң бас, тырдай жалаңаш. Қыдырып жүріп қалың тоғайлардың ішіне барады. Тоғайдың ішінде бір көлдің жағасына барып жатып еді. Оның ішінде бір уақ шіл үйректер жүр екен. Аңшыбай сол үйректі атып алып, отқа көміп пісіріп алып, тамақ етіп жүрді. Алты жыл сонда үйрек атумен жатты.
Бір күндері болғанда, көлшікке бір аққу келіп қонады. Аңшыбай көріп, атайын дегенде аққу сілкініп еді, бір бойжеткен қыз болды.
– Адам баласы, сен мені атпа. Мен – мұсылман пері патшасының қызымын. Сіз “қара саз жерде не қылып жатқан адам баласы екен?” – деп келіп едім. Бұрыннан да көріп жүр едім. Сен не қылған адам баласысың, бұл ел жоқ жерде жүрген? – деді.
Аңшыбай:
– Менің әкем де шешем де жоқ. Елден қаңғырып жүрген бір қаріппін, тамағым – мынау шіл үйрек, – деді.
Сонда аққу:
– Ертең келермін, – деп, ұшып жүре берді. Қарасы үзілгесін, тағы бір аққу келіп қона қалды. Бұл сілкініп еді, бір қыз бола қалды.
– Мені атпа, бала сен, – деп, тұра қалды. – Сен не қылып жатқан адам баласысың, – деп сұрады.
– Ата-анам жоқ, ағайыным тағы жоқ. Осында шіл үйректі тамақ қылып жатқаныма бес-алты жыл болды – деді.
Сонда аққу тұрып айтты: – Әлгі ұшып кеткен не?
Аңшыбай:
– Білмеймін. “Мұсылман пері патшасының қызымын”, – деп, кеткен. “Ертең келермін”, – деді.
Аққу: – Онда мен – кәпір патшасының қызымын. Ол келсе, мен де келермін ертең, – деді.
Сонда Аңшыбай:
– Келіп, не қыласың? Менде үй де, күй де жоқ, ішіп-жейтін тамақ та жоқ, – деді.
Батырлар жыры
Аңшы­бай. 1-нұсқа
Батырлар жыры
Аңшыбай. 1-нұсқа
  • 12
  • 4
  • 0
  • 0
Пікір жазу үшін кіру не тіркелу
fb2epub
Файлдарды осы жерге салыңыз, бір әрекетте 5 кітаптан асыруға болмайды