Елім-ай. I кітап

Тісің барда ысқыр, мұрның барда түшкір" деген ғой.

1622 жыл біршама тыныштыққа өтіпті. Екі жақ та жарасын жалап жазып, жау-жарағын жаңа ұрысқа дайындаса керек. Осы бейбіт сәтті пайдаланып Кузнецк төңірегін боданына өткізген Қарағұл енді тымақты алшысынан киіп, ат үстінен бір түспепті деседі. Дүрбіт ханы Далай - Тайшаны, Торғауыт ханы - Хо-Ұрлұқты, хошоут ханы - Байбағасты уағыздап, үгіттеп соңына ертіп алған ол Кузнецк қаласындағы қалың елге сауыт, дулыға, қалқан, найза, қылыш жасатқызады. 1623 жылы ойрат - Халха соғысы қайта қызады. Кең даланы дабыл үні жаңғыртады. Сахараның шаңын бұрқыратып, ат тұяғы дүбірге дүбір қосады.

Үсті-үстіне көбейген қанды жорықтары ақыры Хо - Ұрлұқты Астрахань - Әжтархан жаққа кетуге мәжбүр еткен ғой. Далай-Тайша батысқа ауған торғауыттардан бөлініп, Қарағұл ханның ұлысына қайтып оралады. "Чулған жарғының" екінші әміршісі Байбағыс ханның жұлдызы біртіндеп сөне бастайды да, жоңғар хандығының биік көгіне Қарағұлдың күні жеке дара жарқырап шыға келеді. Дүрбен түмен ойратты содан былай чорос тұқымы билеп кеткен еді.

Қарағұл хан 1634 жылы өледі. Орнына Хото - Хоцин-Батыр атты баласы хан сайланады. Тибеттің далай - ламасы оған Ердени-Батыр хонтайшы атағын береді. 1635 жыл - Жоңғар хандығының өз алдына дербес мықты хандық құрған жылы болды.

Осыдан кейін көптен тыйылған Жоңғария - Халха қырғыны қайта басталып берсін. 1619-жылы Алтын хан манғұлдары қазақтың Есім ханымен одақтасып, дүрбен түмен ойратқа дүбірлете тиген-ді.