bookmate game
kk
Free

Оралхан Бокей. Бес тиын

9 printed pages
Have you already read it? How did you like it?
👍👎

Impressions

  • b6976114795shared an impression2 years ago
    👍Worth reading
    💡Learnt A Lot
    🚀Unputdownable

    Мндай Зәкеңдей 10 шақты азамат елдің тұтқасын ұстағанда ғой шіркіііін.... Еліміз дубаймен жарысарға таяп қалатын еді

  • Gaukhar Omarkhanovashared an impression4 years ago

    "Есебің түзу болсын" деген осы.
    حساب حساب است و کاکا برادر

  • Рысгүл Досжановаshared an impression6 years ago
    👍Worth reading
    💡Learnt A Lot
    🎯Worthwhile

    ғажап ай... тек менің ойымша, отыра кеп зар жылады деген жері керек жоқ сияқты. тым асыра сілтеу . соңғы концепциясына сөз жоқ!

Quotes

  • Асель Гайненоваhas quoted6 years ago
    «Біреуді біреудің жеңгенінен жек көретін нәрсем жоқ»
  • Молдир Шапагатоваhas quoted8 years ago
    Мен ол кісіні жыл сайын көремін. Өзгермеген. Баяғы, бала кезімде «хат бар ма, аға» деп, күн-күн сайын жылтыңдап барып тұратын кездегі қалпы десем, сәл жалғандау болар. Жылдар дегеніміз — киімге түскен қара күйе секілді ғой, адамның да жасын кеміктеп, жанын білдірмей тоздыра бастайтыны рас-ты. Ауылымыздың жиырма бес жылдан бергі почта бастығы Зәкең де қартайыңқырап, бала-шағасын өсіру әуресімен қажыңқырап жүр екен. Табиғатынан салмақты, көпіртіп көп сөйлемейтін, ал анда-санда «ұрттап» алса, ауыздыға сөз, аяқтыға жол бермейтін; көп күлмейтін, зәуімен бір күлсе, ішек-сілесі қатып жас балаша мәз болатын; кім-кімдерге тас кескір сараң, кім-кімдерге жалғыз дәнді жарып берер жомарт; кеңсесінде отырған кезде, алдына келсе тістеп, артынан келсе тебетін кезеп; ғұмыр жалғанда қара бақырдан қате жібермейтін сауысқаннан сақ, үй шаруасының қиюын қашырып алар олақ — міне, солай да солай біздің Зәкең.
    Осы кісінің кішкентай кезінен ғадет қылып, көлеңкедей еріп қалмай келе жатқан кәсібі дейміз бе, жоқ болмаса сүйекке сіңді әдеті дейміз бе — ермегі бар еді. Жұмыстан қолы қалт етіп босаса, құрығы мен қармағын қолтығына қысып өзен жағалап кететін де, әбден көз байланып, қараңғы түскенде, тал шыбыққа желбезегінен тізген балықтардың құйрығын жер сыздыра қараңдап келе жатар еді. Бала кезімізде Зәкеңнің соңынан талай ердік. Өйткені суға салған қармағы құр шықпайтын, балығы тайдай тулаған иірім, айлақтарды тек қана сол кісі білетін. Ердік дегенім жай әншейін сөз, расын айтсам, ол біздерді ертпейтін де, жақындасақ қуалап, немесе тал-теректің ара-арасымен қаша, ізін жасырып кететін. Зәкеңнің бұл қызғаншақтығы — балықшы, аңшы атаулының бәріне тән өзімшілдік екенін ол шақта білдік пе. Көп ретте тас лақтырып, балықты үркітіп ит-жынына тиюші едік-ау...
    Бір күні Зәкең біздерге өмірбаянын айтып берді. Аяқ астынан жел соғып, арты сілбілеген жаңбырға айналып кеткен соң, кәрі қайыңның түбін паналап отырғанбыз. Зәкең әрең дегенде от жақты. Жапырақтардың ара-арасынан қуалап, сорғыған нөсер тамшылары қайта-қайта отты өшіріп тастай берген соң, үстіндегі қаудырлақ сулығын ошақтың үстіне керіп, шатыр жасады. Сол күні ағынан ақтарылған көл-көсір көңіл, қамқор пейілін айтсаңызшы... Біз, лапылдап жанған отты қаумалай отырған үш-төрт бала, Зәкеңнің жауынды күні оқыстан ашылған аялы алақанына әрі таңдандық, әрі аң-таң қалдық. Түстен бері ұстаған балықтарын қылдай етіп бөліп берді де: «Кәне, әркім өзі пісіріп жесін»,— деді. Қарнын жарып, істік ағашқа шанышқан балықты шоқтың қызуына қақтай бастадық.
  • b6976114795has quoted2 years ago
    түске дейін мүйіз, түстен кейін киіз, аумалы-төкпелі мінезін

On the bookshelves

fb2epub
Drag & drop your files (not more than 5 at once)